Subalit ako’y dilat na dilat at laging iniisip kung bakit naunahan ng pagong ang matsing sa karera nila.
Buti naman at bago ako nag binata narinig ko din ang iba pang kwento maliban sa dalawang hayop na yun. Natutunan ko sa mga bedtime stories na wag basta magtitiwala sa matatandang mangangatok sa iyong bahay at magbibigay ng mansanas, na dapat maging mabait sa mga palaka dahil malamang royal blooded ito na nagsahayup lamang, na kapag inalipin ka ng matagal na panahon darating ang araw na anuman ang iyong naisin ay ibibigay ng fairy godmother. At sinong inuto nyo? Kahit walang muwang ako nun, alam kong ang happily ever after ay isang patibong lamang para ako ay makatulog.
Subalit hindi e. Dilat na dilat pa rin ako. At nagninilay nilay kung bakit naunahan ng pagong ang matsing.
Pero heto na, at dumating din ang panahong narinig ko ang mga gusto kong marinig. Panahon iyon ng mga brown-out na hanggang ngayon ay nangyayari pa rin sa aming probinsya. Ang saya kong marinig noon ang mga istorya ng mga ispiritong gumagala, ang kwento ng manananggal na nagroronda sa mga bubong, ang nakaputing babae na naka antabay sa puno ng balete. Aandap andap man ang kandila, walang pagsidlan ng tuwa ang aking puso habang naririnig ang kwento ng tikbalang, aswang at santermo. Ng mga patay na nabubuhay, ng mga gumagalaw na baso sa ispirit of da glass, at kung bakit nag iiba ang boses at lumalakas ng sobra ang aming kapitbahay sa tuwing ito’y sinasaniban.
Ito ang laman ng aking murang isip bago mahimbing na makatulog. At tsaka ko lang nakalimutan ang kwento ng karerahan ng pagong at ng …at ng… at ng kasama nitong hayop.
Paminsan-minsan parang bata ko pa ring hinahanap hanap ang mga bedtime stories. Pero dahil malaki na ako at puro malisya ang utak, hindi na yun nangyayari. Ibang kwento na ang nagpapahimbing sa akin. Ito ang kwentong masarap namnamin kahit walang salitang dapat bigkasin. Ang istorya ng magdamag-- na higit pa sa hiyaw ng kababalaghan, higit pa sa karerahan at mga palasyo ng ever after.
At sa kalaliman ng malamig na simoy ng gabi, ang tanging namumutawi sa aking bibig ay ang init ng aking mga maririing ungol. Basta…
