Site Network: Home | Blogcrowds | Gecko and Fly | About

Google


Angels and Demons
8:23 PM

Ano ba daw ang kailangan para magbalik loob ako sa Diyos? Bakit? Ganun na ba katulis ang sungay ko para tanungin nyo ko ng ganyan? Hindi po sungay ang matulis sa akin.

Alam ko matagal na akong hindi nagagawi ng simbahan . Mas madalas dinadala ako ng aking mga paa sa mga tagayan ng red horse, o sa tayaan ng lotto, o sa bilihan ng porno. Kaya marahil hindi pinagpapala ang aking kapalaran dahil sa mga kademonyohan na ito.

Nakaka guilty na rin kung minsan. Oo nakakaramdam din ako ng guilt. Minsan isang taon. Lalo na at malapit na ang mating Lenten season. February 25 ash Wednesday na. Malamang sa araw na yun na lang ako pupunta ng simbahan. Unang punta ko sa taon na ito kung sakali.

Pero hindi ko naman talaga kelangan magbalk loob ke Bro este sa Diyos pala. Dahil hindi naman talaga nawala ang loob ko. At para maniwala kayo magpapapako ako sa krus sa darating na semen semana santa at magpapahagupit ng latigo at kadena sa aking likod. Syempre biro lang yun. Kapag ginawa ko yun parang sinabi ko na rin na titigil na ang korapsyon sa ating bansa.

Huwag kayong maniniwala sa naririnig nyong malapit ng sunugin ang kaluluwa ko sa impyerno. Hilig ko lang talaga ang paglalaro ng apoy. Naiinggit nga ako sa mga taong bumubuga ng apoy, sumasayaw na me umiikot na apoy, at yung mga taong kayang pasuin ang sarili nila na hindi nasasaktan. Aliw na aliw ako sa kanila tuwing nakikita ko sa Talentadong Pinoy kahit di sila nananalo. Hindi sila mahihirapang mag adjust kung sakaling hindi sila sa langit mapunta.

At para mas lalong mapalalim ang aking pananampalataya, ako ay mag aayuno. Alam kong hindi ito gaanong sakripisyo kung tutuusin. Sa mahal ng presyo ng mga pagkain ngayon aba’y mapipilitan ka talagang bawasan ang iyong nilalamon. Pero change me. Ibahin nyo ko dahil di ko kakainin lahat ng klase ng karne sa panahon ng ayuno. Hindi ako titikim, kahit singhot. Kahit yung karneng masarap pisilin, iiwasan ko.

Pagpalain nawa ako.

Kailangan din daw magbawas ng luho bilang sakripisyo. Kailangan gayahin ang Tagapag ligtas na namuhay ng simple at payak. Sabihin nyo yan ke Willie Revillame at hindi sa akin. Wala akong kapasidad para maging maluho. Hindi naman siguro luho ang magpagupit kung saan si John Lloyd nagpapagupit di ba?

Judge me.


Hindi ko masasagot kung ano ang tunay na sukatan ng tamang pananampalataya. Malamang me dagdag pogi points ka sa Maykapal kung sasali ka sa mga pabasa at senakulo, magpu prusisyon at magbisita iglesia. O magpahagupit ng latigo sa harap ng madla.

Pero sana maging sapat na muna ang tanging paraan ng pagsisisi na alam ko. Ang maging mabait, ang mag sakripisyo, at ang magsuot ng shorts tuwing magsu surf ng internet.

Read more On "Angels and Demons"!

pagmamarunong ni Abou

114 Comments!

Links to this post  



Call Me Hickey Man
1:24 AM

Akala ko hindi na ako istupid. Pero akala ko lang pala. Eto at me chikinini na naman.

Sabi ko nga , kelan man hindi na ako magkakaroon ulit ng ganito. Nakakahiya. Noong unang nagkaroon ako ng kissmark nahirapan akong itago. Walang naniwalang kagat lang ng lamok yung pulang mapa na nasa leeg ko. Halos hiramin ko yung neck brace ng matandang kapitbahay namin makaligtas lang sa kahihiyan.

Kaya’t ayun, wala akong nagawa kundi itaas na lang ang aking kwelyo. At habang itinatago ko ang pulang marka sa leeg , pulang pula naman ang mukha ko sa hiya.

Ewan ko nga sa iba at parang medalya kung i display ang kissmark. Ipinagyayabang ata na active sexlayp nila. Kulang na lang maglagay ng blinking arrow na nakaturo sa hickey nila sa leeg. Malamang tirik mga mata niyan habang nangyayari ang paninipsip. Ang swerteng mga kumag.


Bad trip at nangyari uli yun ng minsang malasing ang kumag din na ito. Hindi ko nilagyan ng band aid dahil hindi magkasya halata pa din. Hindi ko nilagyan ng concealer dahil wala naman ako nun. Hinayaan ko na lang at nag astang mainit ang ulo. Pinanindigan ko ang aking chikinini at ipinahalata na galing ako sa isang matinding gabi at puyat na puyat --kaya’t wag na wag kayong magkakamaling mang asar!

Epektib sya for five minutes. Limang minutong walang asaran. After six minutes, nagtampal na ko ng salonpas sa aking leeg at sinabing ngangangalay na ito kasi. Awts.

Nakakagigil lang ba talaga ako o lapitin lang ng mga linta?


You can view my private photo...


Super bad trip. Ayan ang mapa ng Uzbekistan sa aking dibdib. Ang hilig ko pa naman maghubad ng tshirt. Naisip ko kagad pasuin ng yosi pero wag. O magpa henna tattoo. Bakit kasi di kagad ako kumalas nang me bampirang nagtangkang sipsipin ang aking puso. Bakit ako napapikit at nagpa ubaya. Bakit ang tanging namutawi sa aking labi ay… Syet, nag marka!

Istupidness.

Konswelo ko na lang hindi sa leeg. Hindi ko na kailangan mag isip ng palusot. Gaya ng allergy, birthmark, sunburn o galis. O nasobrahan sa pagkuskos ng libag kaya namula. Pero sa susunod, kung trip din lang magpalagay ng chikinini, mainam na sa mas tagong parte ng katawan na lang. Sa puwit, singit, o talampakan. O sa ngala ngala para di talaga mapuna

Akala ko tapos na ko sa kalibugan. Akala ko lang pala. Pero sa ngayon off limits na mga bampira. Kutis dugyot na nga ako mamarkahan nyo pa ng pula.

Hindi ako siopao. Basta…









.

Read more On "Call Me Hickey Man"!

pagmamarunong ni Abou

112 Comments!

Links to this post  



2009 New Year's Resolution
5:45 AM


Bago ang lahat Merry Giftmas at Happy Hellidays sa lahat ng naliligaw at patuloy na umuusyoso sa blog na ito. Buti naman at hindi nyo pa rin tinitigilan ang pagpunta dito kahit wala kayong bago na nababasa.

Siyanga pala, isang taon na ang blog na ito. E ano ngayon? Wala. Nasabi ko lang.

Dati dalawa lang kaming nagbabasa ng blog ko. Ako at ang aking konsensya. Pero akalain mo yun, madami na ang mga konsensyang umaali aligid dito! Nagsimula itong blog bilang hamon sa aking sarili na kumpletuhin ang simbang gabi noong nakaraang taon. Na kahit walang nagbabasa, parang ogag akong post ng post araw-araw. Baka sakaling maligaw si Lord at mapagtanto niyang mabait akong nilalang at ambunan ako ng kahit konting grasya. Kahit konting dagdag lang sa kagwapuhan.

Pero ewan ko. Di ata sya dumaan sa blog ko. Wala kasing grasyang dumating.

Subalit grasya na ring maituturing na kahit papano ay humihinga pa rin ang walang kwentang blog na ito. Andiyan kayo, andito ako. Solb.

Para lalo akong ma inspire sa pag blog sa 2009, eto share ko ang aking

New Year’s Resolution

Lumipat ng tinatayaang lotto outlet.
Olats lagi mga numero ko sa outlet na yun. Makalipat nga sa mas malapit sa simbahan. Baka sakali lang.

Palitan ang “Who Let the Dogs Out” na ringtone.
Ewan ko kung bakit me emotional attachment ako sa kantang yan. Oras na siguro para palitan at baka sakaling pumasok ang good karma.

Mag post sa blog araw-araw.
Biro lang. Nagpapatawa lang.

Babawasan ko ang pag reply ng Ha Ha sa comment section.
LOLz naman ha ha –oops. Mas gusto ko sana ang dirty finger kaso wala akong alam na abbreviation nito e. Pero teka bakit mahaba ang salitang abbreviation?

I will not take money for sex.

Hindi ko na iisipin ang aking mga ex.
Magmo move-on na ako. Pangako yan.

Resbakan ang mga taong me atraso sa akin ngayong taon.
Humanda kayo sa 2009. Read also as: Humanda kayo mga ex.

Sumali sa isang support group ng mga bigo.
Kung me alam kayo, buzz me. Kung wala, organize tayo dali!

Tumutok sa balita tungkol sa bayan at hindi sa lablayp ni Marian.
Tigilan na nating lahat si Marian. Magbago na tayo. Hindi siya bitch. Bilhin nyo na lang ang kanyang dance album.

Ititigil na ang pagtalon tuwing bagong taon. Taon-taon kong ginagawa yan, wala ding nangyayari. sumasakit lang betlogs ko sa kaka alog.

Read more On "2009 New Year's Resolution"!

pagmamarunong ni Abou

75 Comments!

Links to this post  



Paracetamol A Day
11:00 PM

Mahigit isang linggo na ring sumasakit itong ulo ko. Nakakatakot na nga at baka tinutubuan na ako ng totoong sungay. Lord, wag naman. Pangako magpapakabait ako hanggang pasko. Buti na lang at nawawala naman sa tuwing iinom ako ng gamot. Kaya kahit papano naka smile pa rin ako sa buhay.

Noong papalapit na ang birthday ko lalong kumikirot itong utong ulo ko. Napa smile na naman ako. Ayos me rason akong hindi mag celebrate! Ako kasi yung taong merong birthday blues. Tuwing papalapit ang kaarawan, gusto ko maglaslas ng pulso, mag Russian roulette, o tumawid bigla kapag me humaharurot na ten wheeler truck. Ayokong merong cake, ayokong merong kukamakanta ng happy birthday, ayokong me mascot.

Gusto ko tagay lang. Baka sakaling malunod ako sa alak at makalimutan kong huminga.

Pero naisip ko marami na ring pinagdaanan ang walang kwentang buhay na ito. Marami na ring dapat i selebreyt. Gaya ng tahi ko sa ulo. O yung tahi ko sa likod. O yung mga pilat sa aking puso. Ilang beses na ring nalagay sa bingit ng kamatayan pero eto at patuloy pa ring nagigising sa araw-araw. Masamang damo. Yes, achievement ito!

Kaya kahit gusto kong iuntog ang ulo ko, pinagbigyan ko na ang mga kaibigan kong uhaw na uhaw sa sex alak. Okay sa akin na walang matanggap na regalo. Kahit pinitas na santan lang nga sa kalsada ang ibigay mo matutuwa na ako. Pero ang ipagluto ka ng mga kaibigan mo, aasikasuhin ang lahat at isasara ang buong restaurant para sayo na hindi alam ng me ari, e higit pa sa regalo. Malamang hayok na kayo sa happenings niyan.

Ponchong salamat sa ipinadala mong alak



Pwera biro, nakakataba yun ng puso. Ang makitang pinasasaya ka ng mga kaibigan mo ay higit pa sa bisa ng sampung paracetamol. Parang ayaw mo na iuntog ulo mo, parang ansarap mag head bang!


P.S. Maraming salamat sa iilang nilalang na nakaalala sa kaarawan ko.

Eto ang mga naglakas loob bumati... click lang!




*

Read more On "Paracetamol A Day"!

pagmamarunong ni Abou

78 Comments!

Links to this post  



Bedtime Stories
6:05 PM

Ngayong malamig ang simoy ng hangin at ako’y nakatalukbong ng kumot, naalala ko ang mga kwentong pangkama pampa antok. Hindi uso ang paghehele sa akin noon. O ang ako’y iduyan para makatulog. Sariwa pa sa aking isip ang kwento ng pagong at matsing na paulit ulit na ikinukwento sa akin, araw-araw, gabi-gabi, bago ako pumikit.

Subalit ako’y dilat na dilat at laging iniisip kung bakit naunahan ng pagong ang matsing sa karera nila.

Buti naman at bago ako nag binata narinig ko din ang iba pang kwento maliban sa dalawang hayop na yun. Natutunan ko sa mga bedtime stories na wag basta magtitiwala sa matatandang mangangatok sa iyong bahay at magbibigay ng mansanas, na dapat maging mabait sa mga palaka dahil malamang royal blooded ito na nagsahayup lamang, na kapag inalipin ka ng matagal na panahon darating ang araw na anuman ang iyong naisin ay ibibigay ng fairy godmother. At sinong inuto nyo? Kahit walang muwang ako nun, alam kong ang happily ever after ay isang patibong lamang para ako ay makatulog.

Subalit hindi e. Dilat na dilat pa rin ako. At nagninilay nilay kung bakit naunahan ng pagong ang matsing.

Pero heto na, at dumating din ang panahong narinig ko ang mga gusto kong marinig. Panahon iyon ng mga brown-out na hanggang ngayon ay nangyayari pa rin sa aming probinsya. Ang saya kong marinig noon ang mga istorya ng mga ispiritong gumagala, ang kwento ng manananggal na nagroronda sa mga bubong, ang nakaputing babae na naka antabay sa puno ng balete. Aandap andap man ang kandila, walang pagsidlan ng tuwa ang aking puso habang naririnig ang kwento ng tikbalang, aswang at santermo. Ng mga patay na nabubuhay, ng mga gumagalaw na baso sa ispirit of da glass, at kung bakit nag iiba ang boses at lumalakas ng sobra ang aming kapitbahay sa tuwing ito’y sinasaniban.

Ito ang laman ng aking murang isip bago mahimbing na makatulog. At tsaka ko lang nakalimutan ang kwento ng karerahan ng pagong at ng …at ng… at ng kasama nitong hayop.

Paminsan-minsan parang bata ko pa ring hinahanap hanap ang mga bedtime stories. Pero dahil malaki na ako at puro malisya ang utak, hindi na yun nangyayari. Ibang kwento na ang nagpapahimbing sa akin. Ito ang kwentong masarap namnamin kahit walang salitang dapat bigkasin. Ang istorya ng magdamag-- na higit pa sa hiyaw ng kababalaghan, higit pa sa karerahan at mga palasyo ng ever after.

At sa kalaliman ng malamig na simoy ng gabi, ang tanging namumutawi sa aking bibig ay ang init ng aking mga maririing ungol. Basta…






Read more On "Bedtime Stories"!

pagmamarunong ni Abou

83 Comments!

Links to this post  



Dear Madjik
1:56 AM

Dear Madjik,


Maraming salamat sa pasalubong. Halos mapa iyak ako ng makita ang laman ng supot. Hindi pala mga porn mags na nasa isip ko ang laman nito. Pero syempre natuwa naman dahil nag abala ka at inambunan mo ako ng grasya, katas ng Saudi Arabia. Sana sa susunod matumbok mo na ang gusto kong pasalubong. Me clue ka na. Biro lang.

Nagtataka lang ako kung bakit binigyan mo ako ng malaking puting sabon na me tatak na ibon. Paraan mo ba ito para sabihing magsabon ako kapag naliligo? Para sa kaalaman mo nagsasabon po ako. Mas mabula pa nga sa sabon na bigay mo ang gamit ko e. Sa sobrang bula, kung minsan isinasabay ko na sa paliligo ang paglalaba ng aking brip at medyas.

Pero wag kang mag alala, ginamit ko na din ang sabong bigay mo na me ¼ moisturizer daw. Nakakatuwa naman, hindi lang balat ko ang moisturized, pati underwear ko parang naka fabric conditioner na rin.

Maraming salamat din sa malaki at mabangong lotion na bigay mo. Hindi ko naman talaga kailangan magpahid ng lotion sa katawan ko e. Malamang alam mo na pawisin talaga akong tao. Kahit hindi ako gumalaw, pinagpapawisan ako. Sa noo, sa kamay, sa kili-kili, sa singit.

At dahil laging basa ang aking palad, umiiwas ako makipag kamay kapag ipinakikilala. Sinasaluduhan ko na lang kahit hindi sya sundalo. Hindi rin ako nakikipag holding hands. Baka ma turn off pa sa naglalangis kong mga palad. Diretso lips to lips na kagad kung makalusot. At kailanman hindi ko naging paborito ang kantang Hawak Kamay ni Yeng. Iniisip ko pa lang napapa ewww na ako.

Malamang gagamitin ko na lang na lubricant ang lotion na bigay mo. Lubricant sa tool ko. I mean sa tools ko na medyo madaling kalawangin gaya ng pliers, screw driver, etc.

Salamat at binigyan mo din ako ng gawa ni Pareng Calvin.


Ngayon lang talaga malalapatan ng medyo sosyal na pabango ang aking balat probinsyano. Dati amoy rubbing alcohol lang ako kapag lumabas ng bahay. Ngayon amoy ck na. Naks. Kung inaakala mong itatago ko lang ito at titipirin, nagkakamali ka. Simula nang maglingunan ang mga pasahero ng bus dahil amoy isteytsayd ako, inaraw araw ko na ang pag gamit. Me narinig nga akong nagsabi, amoy-pogi daw dumaan.

Amoy lang.

Sana sa susunod mong bakasyon at pagpunta sa bahay, siguruhin mong nasa bahay din ako. Ayan tuloy, di tayo nagkita. Magpapalibre pa naman sana ako. Joke lang. Ingat na lang sa byahe pabalik.

Sa muli maraming salamat at nawa’y pagpalain ka ng Maykapal. Naks uli.


P.S. Ilang araw na lang bertdey ko na. Hint, hint.



Read more On "Dear Madjik"!

pagmamarunong ni Abou

61 Comments!

Links to this post  



Why I Like Going to Barrio Fiesta
3:08 AM

Sino ba ang me ayaw pumunta sa isang pistahan. Sino ba ang ayaw malangisan ang mga bibig ng taba ng baboy. Sino ang me sabing naghihirap ang ating bansa.

Kahit hindi buwan ng mayo marami pa ring pista sa ating bayan. Wala man tayong pera mangungutang at mangungutang talaga tayo mairaos lang ang pista. Pasalamatan natin diyan ang mga kastila. Kung hindi nila dito dinala ang kristyanismo malamang boring ang ating mga araw.

At kamakailan nahila na naman ako sa isang malayo at liblib na pistahan. Tuwang tuwa na naman ako pero hindi nagpahalata. Me ilang dahilan kasi ako kung bakit gusto ko ang mga pistahan:

1. Maraming pagkain. Kaya nga pista ang tawag di ba. Ang daming matatabang masasarap na pagkain. At ang sarap ding tingnan ang mga kaharap mong nangingintab ang mga bibig at di magkandaugaga sa mga kinakain.

2. Walang upuan. Sa sobrang dami ng taong gustong makalibre din ng kain e mahihirapan ka talaga maka pwesto. Yun nga ang gusto ko e. Kapag nakatayo ka kumain, mas mabilis ka matunawan. At kapag mabilis ka matunawan, apter payb minutes e pwede ka na uli kumain. O lumipat sa kabilang bahay.


3. Espesyal ang trato sa yo. Hindi mo na kailangan sumayaw kasama ang abstract dancers na merong lifting para lang mapansin. Kahit hindi mo kilala ang me ari ng bahay e parang magkababata lang kayo na minsang naglaro sa mga pilapil ng palayan dahil nasa pintuan ka pa lang e bibigyan ka na ng plato.

4. At eto talaga ang nagpapasaya at nagpapataba ng aking puso kaya’t balik ng balik ang aking mga paa sa pistahan…

Dito nyo malalaman kung bakit...


Wala akong tinatanggihang imbitasyon sa mga pista. Sabi nga ng nanay ko wala daw akong absent sa mga pistahan a. Parang me listahan daw ako ng mga pista ng mga santo sa buong Pilipinas.

Sabi ko, oo.

Eto ang listahan ko...





Read more On "Why I Like Going to Barrio Fiesta"!

pagmamarunong ni Abou

79 Comments!

Links to this post  



Christmas Countdown
8:24 PM



Merong christmas rush sa aking isip. At jingle bells sa aking dibdib.

Mukhang in lab na naman ang manyak na ito. Parang pasko sa saya. Parang naka denggoy ng regalo sa ninong ang pakiramdam. Parang gusto ko maglagay ng isang milyong mistletoe sa bahay. At sa bahay ng kapitbahay. At sa buong baranggay.

Hay… pwede na ko mag celebrate ng pasko ngayong Septyembre. Uunahan ko na ang mga krismas rapol sa TV, ang mga pakulong bargain sa mall, ang mga pagpapa ilaw ng mga parol. Kasi sa wari ko pinapana ang aking puso ng siyam na reindeer. Pinapana ito ng paulit ulit at hindi ako umiilag.

Mas masaya sana kung merong snow. Maglalaro tayo ng snowball kasama si snowman. Maghahabulan at titirahin kita ng aking ice balls. Buong araw tayong magkayakap na naka earmuff. Magkakape tayo, magku-kwentuhan, maglalampungan. Magtatalukbong at magkukulong sa kwarto. At manginginig sa lamig dahil hindi pala uso dito ang fireplace.

Mangangaroling ako para me pang noche buena tayo. Gagalugarin ko maging ang kabilang ibayo para maiparinig lang ang walang kamatayang Ang Pasko Ay Sumapit. Alam ko namang sintunado talaga ako at ayon sa mga hurado e puro sharps at flats lang ang lumalabas sa aking vocal chords. Pero lalakasan ko na lang ang tunog ng mga piniping tansan at magdadala ako ng maraming back-up. Back-up para barahin ang hindi magbibigay sa akin.

Haharangin ko si Santa Klaws para ako na mismo ang mamumudmod ng regalo. Napansin ko kasing yung mga merong chimney lang ang nabibigyan ni Santa. Naiintindihan ko naman yun dahil alangan namang dumaan sya sa kubeta. Pero sana dapat ika nga e patas. Dahil kung ako yan sigurado mabibigyan maging ang taga Payatas.

Padadalhan kita ng maraming krismas cards. Oo alam kong korni ito at hindi na uso. Pero hayaan mo na at makaluma talaga ako. Pipiliin ko yung mga cards na maraming puso para sakop na pati valentines. Para kung sakaling magdalawang isip ka at iwan ako, kung pwede, gawin mo lang matapos ang Pebrero.

Ito ang christmas rush sa aking isip. At ikaw ang jingle bell sa aking dibdib.

Kaya gusto kong ipagdiwang na ang krismas sa araw na ito. Now na. Baka hindi umabot ang pakiramdam na ito sa araw na ipinanganak ang taga pagligtas ng mundo.

At kapag nagkaganun, malamang magiging wasted uli ang pasko ng manyak na ito.



Read more On "Christmas Countdown"!

pagmamarunong ni Abou

75 Comments!

Links to this post  



Horoscope
6:43 PM

SAGITTARIUS (Nob. 23-Dis. 21) - Makakahiligan ang mga klasikal na musika at ito ay makatutulong sa depresyon at problema. Mababawasan ang paghanga ng isang lihim na nagmamahal dahil sa sobrang kayabangan. Lucky numbers at color for the day ang 15, 27, 35, 40 at yellow green.

Yan ang sabi ng tabloid para ngayong araw. Kaya kelangan bawas yabang muna habang nakikinig ng classical na tugtog at naka yellow green. Shetness, hindi ata ako yan.

Kapag nakakalito ang buhay-buhay, horoscope ang syang takbuhan ko sa susunod kong mga hakbang. Pumalpak man, syempre horoscope lang ang masisisi.

Noon yun.

Nadala na ako. Kalimitang pumapalpak ang aking buhay sa kakasunod niyan. Ngayon binabasa ko na lang ang horoscope ng ibang tao. Gemini: ang zodiac sign ng taong nagpapatibok ng puso ko. Leo: zodiac ng taong nagpapapintig ng aking puson. Binabasa ko ang kapalaran nila araw-araw para malaman kung sumasang ayon ang mga bituin sa aking masasamang balak.

Mas trip kong basahin ang tagalog na horoscope. Me lucky numbers kasi. Na kapag tinayaan mo sa lotto e unlucky naman. Kaya sa susunod naisip ko, bago tumaya, basahin muna ang lucky numbers, tapos ibang numero ang tatayaan. Baka mas malaki ang tsansang maka tsamba.

Ang kapalaran kasi kung minsan tsambahan. Hindi natutumbok ng kutob ng horoscope. Pero basa pa rin ako ng basa. Parang hinihintay ang hulang magpapasaya sa akin. Kung ako ang gagawa ng sariling prediksyon, malamang ganito ang isusulat ko:

SAGITTARIUS (Nob. 23-Dis. 21) - Hindi ka lamang yayaman sa lotto bukas, mapapasakamay mo pa sina Gemini at Leo ng sabay. Para mapanatili ang lakas, limitahan lamang sa pitong beses ang pagkikipagtalik.




(*Wala sa Topic ito*) Ang kapalaran nga naman. Maganda ata ang hilera ng konstelasyon nung araw na nalaman kong nominado ang blog na ito sa Philippine Blog Awards. Ako lang ata ang nag-iisang jologs na napasama sa disente at kagalang galang na listahan. Hindi ba nila alam na wala akong sariling url? Na hanggang ngayon e default pa rin ang header-banner ko?

Sa maikling salita, ako ang pampagulo sa listahan. Swerte ko naman.

At dahil makapal ang aking mukha, ibinoboto ko ang aking sariling blog para hindi ako mabokya para bigyan boses ang mga bloggers na nagsusulat sa wikang pinoy.

Read more On "Horoscope"!

pagmamarunong ni Abou

57 Comments!

Links to this post